26 . جهان‌آرايى ، جواد ( جهان‌آرا ) « جواد جهان‌آرايى در سال 1334 هجرى شمسى در يك خانوادهء مذهبى در كاشان به دنيا آمد . پدرش مرحوم حاج حيدر على فردى مؤمن و باتقوا بود و به شغل رنگرزى و قالىبافى اشتغال داشت . . . جهان‌آرايى تحصيلات ابتدايى را در دبستان ملى خيام ( مدرس ) به انجام رسانيد و دورهء دبيرستان را تا سوم متوسطه ادامه داد و پس از آن به هنرستان نسّاجى كاشان رفت و ديپلم خود را از آنجا اخذ كرد و در سال 1352 به تهران رهسپار شد و به تحصيل ادامه داد و تا اخذ فوق ديپلم پيش رفت و پس از انجام خدمت سربازى به استخدام كارخانهء كاشى اصفهان درآمد و تا سال 1360 در همين شغل باقى بود . آن‌گاه به زادگاهش بازگشت و به شغل آزاد روى آورد » . « 1 » جهان‌آرايى مردى است كريم الطّبع و شاعرى است نكته‌ياب و نكته‌سنج و در ميان اعضاى انجمن‌هاى ادبى كاشان منزلت خاصّى دارد و در انواع قالب‌هاى شعر فارسى طبع‌آزمايى مىكند ولى طبعا شاعرى است غزلسرا . طبعش روان و ساختار شعرىاش محكم و استوار است . ازوست : برادر ! آب آن‌كه را بود مهر مادر ، آب * ديده مىدوخت تشنه‌لب بر آب كربلا بود و جنگ و هُرم عطش * داشت آنجا بهاى گوهر ، آب چنگ مىزد ( رباب ) بر دل ريش * كه : خدا ! كى رسد به اصغر آب ؟ مانده حيران درين ميان چه كند ؟ * از كجا مىشود ميسّر آب ؟ برد او را پدر به عرصهء رزم * تا دهد جاى شير مادر ، آب وه كه سيراب شد ز جرعهء تير * نرسيد آه بر لبش گر آب ديد تا كودكان تشنه ، حسين * گفت از سوز جان : برادر ! آب اى بهين آبيار گلشن عشق * بهر اين غنچه‌ها بياور آب رفت آن مير عشق سوى فرات * تا كه بنهاد پاى جان بر آب

--> ( 1 ) . سخنوران نامى معاصر ايران ، ج 2 ، ص 1020 .